سمینار پژوهشی دانشجویی با موضوع " تأثیر پلی فنول ها بر آرتریت روماتوئید " در مجتمع آموزش عالی سلامت  باقرالعلوم (ع) سپیدان برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی مجتمع آموزش عالی سلامت باقرالعلوم (ع) سپیدان، سمینار پژوهشی دانشجویی با موضوع «تأثیر پلی فنول ها بر آرتریت روماتوئید» زیر نظر کمیته تحقیقات مجتمع و با ارائه‌ "ملیکا امیدوار" دانشجوی ترم پنجم رشته علوم تغذیه، در سالن همایش مجتمع و با حضور اساتید و دانشجویان برگزار شد.

ملیکا امیدوار گفت: آرتریت روماتوئید (Rheumatoid Arthritis – یک بیماری التهابی خودایمنی مزمن است که در آن سیستم ایمنی به اشتباه به غشای سینوویال مفاصل حمله می‌کند. این حمله منجر به التهاب پایدار مفاصل، ضخیم‌شدن سینوویوم و تخریب تدریجی غضروف و استخوان می‌شود. مهم‌ترین ویژگی‌های علمی آرتریت روماتوئید عبارتند از ماهیت خودایمنی: بدن آنتی‌بادی‌هایی مانند RF(فاکتور روماتوئید) وAnti-CCP تولید می‌کند که بافت مفصل را هدف قرار می‌دهند. درگیری مفاصل به‌صورت قرینه: معمولاً مفاصل کوچک دست و پا در هر دو سمت بدن درگیر می‌شوند. علائم اصلی این بیماری شامل:درد و ورم مفاصل،خشکی صبحگاهی طولانی (بیش از ۳۰ دقیقه)،محدودیت حرکتی و احساس خستگی می باشد. علت و عوامل خطرعبارتند از ترکیبی از ژنتیک مانند HLA-DRB1 و عوامل محیطی:که سیگار مهم‌ترین آن است و اختلالات ایمنی در بروز بیماری نقش دارند. درمان این بیمای به هدف کنترل التهاب و جلوگیری از تخریب مفصل است که شامل:داروهای DMARDs مانند متوترکسات(خط اول درمان)،داروهای بیولوژیک مانند ضد TNFداروهای ضدالتهاب و کورتون‌ها،فیزیوتراپی،مداخله تغذیه ای:پلی فنول ها می باشد. پلی‌فنول‌ها گروهی از ترکیبات طبیعی با خاصیت آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی قوی هستند که در گیاهان، میوه‌ها، چای، قهوه و کاکائو یافت می‌شوند. این ترکیبات با خنثی‌کردن رادیکال‌های آزاد و کاهش التهاب، در کاهش خطر بیماری‌های قلبی–عروقی، سرطان، دیابت و پیری سلولی نقش دارند. پلی‌فنول‌ها همچنین می‌توانند فعالیت سلول‌های ایمنی و مسیرهای التهابی را تعدیل کنند و در بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید نیز اثرات حفاظتی احتمالی دارند. ارتباط پلی‌فنول‌ها و آرتریت روماتوئید (RA) بیشتر بر محور کاهش التهاب و استرس اکسیداتیو است؛ دو عاملی که نقش مهمی در پیشرفت RA دارند.پلی‌فنول‌ها با مهار رادیکال‌های آزاد باعث کاهش آسیب اکسیداتیو به سلول‌های مفصلی می‌شوند.بسیاری از پلی‌فنول‌ها (مثل کورکومین، رزوراترول، کاتچین‌های چای سبز) مسیرهای التهابی مانندNF-κB ، TNF-α و IL-6 را مهار می‌کنند؛ این مسیرها در RA بیش‌فعال هستند.پلی‌فنول‌ها می‌توانند فعالیت سلول‌های ایمنی را تعدیل کنند و پاسخ‌های التهابی را کاهش دهند.مطالعات نشان داده‌اند که مصرف پلی‌فنول‌ها ممکن است سفتی و درد مفاصل را کاهش داده و پیشرفت تخریب مفصلی را کندتر کند، البته جایگزین درمان دارویی نیست.

جمع‌بندی:

پلی‌فنول‌ها به دلیل اثرات ضدالتهابی، آنتی‌اکسیدانی و تعدیل‌کننده ایمنی می‌توانند در آرتریت روماتوئید نقش حمایتی داشته باشند و به کاهش شدت التهاب کمک کنند، اما در کنار درمان استاندارد استفاده می‌شوند، نه به‌عنوان درمان اصلی.